Onlangs merkte ik dat een oud en bekend gevoel de kop opstak: schuldgevoel, met daaronder een dun laagje schaamte. Alsof ik iets verkeerd deed door niet mee te bewegen met een wereld die altijd doorgaat.
Het was een doordeweekse dag en ik was – naar maatschappelijke maatstaven – nog niet echt aan het werk. Ik had rustig ontbeten, zonder haast. Ik had gedoucht, gemediteerd, wat geschreven. Pas later, duidelijk later dan negen uur, klapte ik mijn laptop open.
En ergens vanbinnen ging er een stem aan: je schiet niet op, je zou al verder moeten zijn.
Wat me raakte, was niet alleen dat moment, maar het besef hoe vaak dit gebeurt. Hoe vaak ik me schuldig voel omdat ik mijn eigen ritme volg, in plaats van het ritme dat de maatschappij als normaal beschouwt.
Waar dat schuldgevoel vandaan komt
Dat gevoel komt niet uit het niets. Het is diep ingeprogrammeerd.
We leven in een maatschappij waarin hard werken, productiviteit en altijd ‘aan’ staan de norm zijn. Daarbovenop draag ik – zoals zovelen – patronen uit mijn voorouderlijn met me mee: niet stilzitten, altijd iets moeten doen, je best doen en nóg beter je best doen. Iets bereiken. Ergens naartoe werken. Doelen stellen, plannen maken, vooruit.
Het is een manier van leven die sterk leunt op een mannelijke energie van doen, sturen en presteren.
En hoe langer ik ermee leef, hoe duidelijker ik voel dat dit niet (meer) bij mij past.
Ik geloof niet dat je pas ‘iemand’ bent als je succesvol bent, of als je veel geld verdient. En ik merk dat ik steeds minder resoneer met verhalen waarin succes wordt teruggebracht tot cijfers, omzetdoelen en maandbedragen, vaak gebracht door businesscoaches die beloven dat je daar kunt komen — mits je het op hún manier doet.
Voor mij voelt dat als de oude wereld.
Een oude manier van werken die zijn houdbaarheid verliest.
Leven en werken volgens een ander ritme
Dat gevoel van frictie, van steeds nét tegen mijn eigen tempo in leven, is voor mij geen teken dat ik harder mijn best moet doen, maar juist een uitnodiging om een ander ritme toe te laten.
Ik geloof dat we onderweg zijn naar een manier van leven en werken die meer in lijn is met onze natuurlijke ritmes. Een manier waarin we meebewegen met de natuur, en daarmee ook met onze eigen natuur.
Leven volgens de seizoenen. Afstemmen op de cyclus van de maan. Als vrouw rekening houden met je menstruatiecyclus. Maar ook simpelweg luisteren naar wat er in je leven gebeurt, hier en nu, zonder daar meteen doorheen te willen duwen.
Niet als excuus om niets te doen, maar als een vorm van intelligent meebewegen. Soms vraagt het leven om actie, zichtbaarheid en beweging. En soms vraagt het om rust, verstilling en naar binnen keren.
Precies zoals de natuur dat doet.
Altijd moeten presteren is geen leven, het is overleven. Het leven zelf nodigt je uit om te voelen waar het stroomt en wanneer, en om dát te volgen. Doe je dat niet, dan ben je voortdurend tegen de stroom in aan het zwemmen, aan het vechten tegen je eigen natuur.
En dat is uitputtend.
Het put je uit, vaak zonder dat je het meteen doorhebt.
Afstemmen is geen luxe, maar noodzaak
Juist omdat die stroom zo krachtig is, heb ik gemerkt dat afstemmen geen vrijblijvende keuze meer is, maar een levenshouding. Voor mij is afstemmen geen spirituele hobby, maar pure noodzaak. Afstemmen op mezelf, op mijn lichaam, op mijn systeem. Op wat er nu werkelijk geleefd wil worden.
Als ik dat niet doe, word ik vanzelf meegezogen in de te snelle stroom van de maatschappij. Dan ga ik trekken en duwen, moet ik ineens van alles van mezelf en voel ik spanning en onrust in mijn lijf ontstaan.
Misschien klinkt het groot, maar ik geloof oprecht dat mijn rust en mijn tragere tempo een tegenwicht vormen voor de opgejaagde energie van deze tijd. Ik breng iets terug in balans. En met mij doen velen dit, mensen die voelen dat het anders mag en anders moet.
Door me af te stemmen op de hartslag van moeder aarde, kom ik weer thuis in mijn eigen tempo. Die hartslag is rustig, dragend en betrouwbaar. En als ik daarop meebeweeg, vind ik mijn eigen ritme terug, mijn eigen natuur.
Een maatschappij die tegen de natuur ingaat
Hoe vanzelfsprekend dit voor mij voelt, hoe duidelijker ik ook zie hoe sterk we collectief worden aangemoedigd om juist van dat ritme af te wijken.
We leven in een systeem dat kunstmatig is, bedacht, en diep tegennatuurlijk. Een systeem waarin snelheid wordt beloond en rust al snel wordt gezien als luiheid of gebrek aan ambitie.
We zijn natuur, maar leven vaak alsof we dat vergeten zijn.
Ooit leefden mensen volgens de dertienmanenkalender, een kalender die is afgestemd op de maan en natuurlijke cycli. Die natuurlijke tijdsbeleving is ingeruild voor de Gregoriaanse kalender, die nauwelijks aansluit bij onze biologische en energetische ritmes.
Daarbovenop dragen we collectieve programma’s van overleven en hard werken, die onze voorouders nodig hadden. Begrijpelijk, maar niet meer passend voor deze tijd.
Ik voel heel duidelijk: dit wil ik niet meer.
Ik volg mijn eigen tijd. Mijn eigen ritme. De hartslag van de aarde. En die hartslag is veel langzamer dan die van de ratrace.
Winter is geen tijd voor doelen
Die botsing tussen natuurlijke tijd en maatschappelijke tijd wordt misschien nergens zo zichtbaar als aan het begin van een nieuw jaar.
Het is begin januari. Midden in de winter.
En toch worden we overal opgeroepen om doelen te stellen, plannen te maken en vooruit te kijken.
Maar dit is zo tegennatuurlijk.
De natuur is nu in rust. In verstilling. In zijn. Dit is geen tijd van forceren, maar van aanwezig zijn. Van luisteren. Van voelen wat er werkelijk speelt, onder de oppervlakte.
Pas richting februari of maart ontwaakt de energie weer. Dan ontstaat er vanzelf helderheid over richting en beweging. Als je dat ritme volgt, wordt het stil vanbinnen.
Ik geloof dat veel burn-outs hier direct mee te maken hebben: leven en werken tegen onze natuurlijke ritmes in, tegen ons lichaam, tegen onze eigen wijsheid.
Leven zoals een appelboom
Misschien helpt het om dit alles niet te ingewikkeld te maken en simpelweg naar de natuur zelf te kijken.
De natuur streeft nergens naar.
Een appelboom stelt geen doelen. Hij vergelijkt zijn oogst niet met vorig jaar. Hij zegt niet tegen zichzelf: ‘Deze maand wil ik 10 procent meer appels produceren dan vorig jaar om deze tijd.’ Het ene jaar draagt hij overvloedig, het andere jaar minder. Is er ziekte of schade, dan gaat zijn energie naar herstel, niet naar presteren.
En zo mogen wij ook leven.
In het hier en nu.
Meebewegen met wat er is.
Luisteren naar wat klopt, in plaats van naar wat ‘hoort’.
Je eigen ritme volgen is geen zwakte. Het is wijsheid. En misschien zelfs een stille vorm van activisme.
Want hoe meer mensen leven volgens hun eigen natuur, hoe meer rust, verbinding en menselijkheid er terugkomt in deze wereld. Verbinding met onszelf, met elkaar en met de aarde.
Leven vanuit haar hartslag.
Dat is voor mij waar het werkelijk om gaat.
Voel je dat dit verhaal over jou gaat?
Wil je ontdekken hoe jij weer in je eigen ritme en natuur kunt komen? Plan dan nu een gratis Magisch Missiegesprek.
Samen kijken we waar je tegenaan loopt, wat je verlangt en welke stappen jou kunnen helpen om weer in flow te komen, helemaal op jouw tempo.
Inspiratie in je mailbox?
Vind je het fijn om regelmatig (max. 2 keer per maand) inspiratie en tips te ontvangen over je zielsmissie vinden, het pad van je ziel lopen en jouw magie en meesterschap ontdekken?
Schrijf je dan in voor Sprankelpost. Je kunt je hier op elk moment weer voor uitschrijven.
0 reacties